ലൈബ്രറിയിലെ കമിതാക്കൾ

കോളേജ് ലൈബ്രറിയിൽ സ്ഥിരതാമസമാക്കിയ രണ്ട് പുസ്തക പുഴുക്കളുണ്ടായിരുന്നു.ആർത്തി മൂത്ത് വിവരങ്ങളായ വിവരങ്ങളൊക്കെ കാർന്ന് തിന്ന് ജീവിച്ചവർ.  ഒരു ദിവസം ചെറുപ്രാണികളെക്കുറിച്ച് വിശേഷിപ്പിക്കുന്ന ഒരു നിഘണ്ടുവിൽ ആൺപുഴു മുന്നിൽ നിന്നും പെൺ പുഴു പിന്നിൽ നിന്നും താളുകൾ കരണ്ട് വരികയായിരുന്നു.  പുസ്തകത്തിന്റെ മദ്ധ്യത്തിൽ വെച്ച് കുറച്ചൊരു ഞെട്ടലോടെ അവരുടെ കണ്ണുകളുടക്കി. പക്ഷേ ഈഗോ കാരണം  രണ്ടു പേരും അധികമൊന്നും ശ്രദ്ധ കാണിക്കാതെ പെട്ടെന്ന് കടലാസിലേക്ക് തലകുനിച്ച് വീണ്ടും നടന്ന് നീങ്ങി. എന്നാൽ കാര്യങ്ങൾ കുറച്ച് കുഴഞ്ഞു മറിയുകയാണ് ഉണ്ടായത്. ചങ്ങമ്പുഴ പുസ്തകങ്ങളിൽ എപ്പോഴോ അബദ്ധവശാൽ കയറി ഇറങ്ങിയപ്പോൾ മനസ്സിൽ കയറിക്കൂടിയ മൂളിപ്പാട്ടുകൾ ആൺപുഴുവിനെ അലട്ടാൻ തുടങ്ങി. പെൺപുഴുവാകട്ടെ ഒന്നും അറിയാത്ത മട്ടിൽ ആൺപുഴുവിൻറെ അടയാളങ്ങൾ തേടി മാർക്സിന്റെയും സോക്രട്ടീസിൻറെയും കടുകട്ടി ഗ്രന്ഥങ്ങളിലൂടെ ഒരു താളു പോലും രുചിക്കാതെ രഹസ്യമായി അലഞ്ഞു. 

ഒടുവിൽ ഒരു മഴയുള്ള വൈകുന്നേരം ബാക്കി പുഴുക്കൾ തണുപ്പിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാനായി കട്ടിലുകളിലും വിളക്കുകളിലും ചടഞ്ഞു കൂടിയപ്പോൾ ആൺപുഴുവും പെൺപുഴുവും ഒരു കാന്തിക ശക്തിയിൽ പെട്ടപോലെ പ്രണയപുസ്തകങ്ങളുടെയും കവിതകളുടെയും അലമാരക്കരികിൽ എത്തിപ്പെട്ടു. ചുറ്റും ആരും ഇല്ലെന്ന് ഉറപ്പായപ്പോൾ അന്യോന്യം പുഞ്ചിരിച്ചു. കാതടപ്പിക്കുന്ന മഴയുടെ ശബ്ദം സംസാരിക്കാനും അവർക്ക് ധൈര്യം കൊടുത്തു.

പിന്നീടങ്ങോട്ട് ലൈബ്രറിയിൽ തിരക്കുള്ള സന്ധ്യകളിൽ ബോട്ടണി സുവോളജി പുസ്തകങ്ങൾ ഭക്ഷിക്കുന്ന വ്യാജേനേ കണ്ണിൽ കണ്ണും നട്ട് വല്ലപ്പോഴും അറിയാതെ എന്നോണം കൈവിരലുകൾ ഉടക്കി സമയം തള്ളി നീക്കി. ആളൊഴിഞ്ഞ രാത്രികളിൽ ജാള്യതകളും ഭയവും കൂടാതെ പൈങ്കിളി നോവലുകളുടെ താളുകളിൽ കൈപിടിച്ചുകൊണ്ട് മുമ്പ് അരോചകമായി തോന്നിയിരുന്ന ഇക്കിളി വാക്കുകൾ തിരഞ്ഞ് പിടിച്ച് അടർത്തിയെടുത്ത് അന്യോന്യം രുചിക്കാൻ കൊടുത്തു. തങ്ങൾ കണ്ടുമുട്ടിയ ആ നിഘണ്ടുവിൽനിന്നും "പുസ്തകപ്പുഴു" എന്ന പേജ് ഒഴികെ ബാക്കി എല്ലാം  കടിച്ച് തിന്നു. ഒരുതരം സ്മാരകം പോലെ. 

രാത്രികളിൽ അവിടെ പ്രണയാതുരരായ പുഴുക്കളുടെയും,  മഴപ്പാറ്റകളുടെയും, ഉറുമ്പുകളുടെയും രഹസ്യമായ ഒരു സമാന്തര ലോകം തന്നെ ഉണ്ടെന്ന് അവർ കണ്ടുപിടിച്ചു. ആലിംഗനങ്ങളും,  കണ്ണേറുകളും,ചുംബനങ്ങളും സദാചാരമായി അനുവദിച്ചിരുന്ന ഒരു സ്വപ്നലോകം.

പരിണാമ നിയമങ്ങൾ പ്രകാരം അനാവശ്യമാണെന്ന് കല്പിക്കപ്പെട്ടിട്ടും പുഴുക്കൾ തമ്മിൽ കാമം നിഷിദ്ധമാണെന്ന് അറിഞ്ഞിട്ടും അവർ കെട്ടിപ്പുണർന്നും , ചുരുണ്ടും,  മറിഞ്ഞും, പുസ്തക ചട്ടകളിൽ നിന്ന് ഊർന്ന് വീണും ഉന്മാദത്തിൻറെ എഴുതപ്പെടാത്ത തലങ്ങൾ കണ്ടറിഞ്ഞു.

അങ്ങനെയിരിക്കെ പെൺപുഴുവിൽ ചില മാറ്റങ്ങൾ വന്നു തുടങ്ങി.

ശരീരം ചെറുതായി തുടുത്തു വരാൻ തുടങ്ങി. ചലനങ്ങളും സംസാരവും മന്ദഗതിയിലായി. പ്രണയത്തിലും ഭക്ഷണത്തിലും താത്പര്യമില്ലാതായി. ആൺപുഴുവിന് വേദനിച്ചു. 

ഒരു ദിവസം അവൻ  നെഞ്ചുപൊട്ടിക്കുന്ന ഒരു കാഴ്ചയാണ് കണ്ടത്. പെൺപുഴു ചലനമറ്റ് പരിണാമ സിദ്ധാന്ത പുസ്തകങ്ങളുടെ അലമാരയുടെ ഒരു തട്ടിൽ നിന്നും തൂങ്ങി കിടക്കുന്നു. 

അവളെ തലോടിയും ഒച്ചവച്ചും തട്ടിയും വിളിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ ഒരു അനക്കവുമില്ല. 

അവൻ ആ അലമാരത്തട്ടിൽ കണ്ണെടുക്കാതെ നിലയുറപ്പിച്ചു. അവൾക്കിഷ്ട്ടപ്പെട്ട മിനുസമുള്ള കടലാസ് തുണ്ടുകളും, പുതിയ പുസ്തകചട്ടയിലെ മധുരമുള്ള പശക്കഷ്ണങ്ങളും, ജനലരികിൽ വെച്ച നാലുമണി പൂക്കളുടെ ഇതളുകളും ഏറേ ബുദ്ധിമുട്ടി കഴിക്കാനായി കൊണ്ടു കൊടുത്തു. എന്നിട്ടും അവൾ എഴുന്നേറ്റില്ല. നിരാശനായി അവൻ തിരിച്ച് പോയി.

രണ്ടാമത്തെ ദിവസം അവളുടെ ചലനമറ്റ ശരീരം ഒരു പൂപ്പൽ കൊണ്ടുമൂടിയ പോലെ കണ്ടു. ഏതോ ഒരു ചിലന്തി അവളെ ഭക്ഷിക്കാൻ ശ്രമിക്കുക ആയിരിക്കും .

അതിന് ശേഷം നിധികാക്കുന്ന ഭൂതത്തിനെ പോലെ ആൺപുഴു ഉറക്കമൊഴിച്ച് അവിടെ തന്നെ കുറ്റിയടിച്ചു. അവളെ പഴയതു പോലെ തിരിച്ചു കൊണ്ടുവരണേ എന്ന് ഉറക്കേ പ്രാർത്ഥിച്ചു. ലൈബ്രറി മുഴുവൻ കാതിൽ കുത്തിക്കയറുന്ന ഒരു മൂളൽ ആയി അത് കേൾക്കപ്പെട്ടു. ചീവീടിൻറെ പോലെ അസഹ്യമായ ഒരു ശബ്ദം. 

പ്രാർത്ഥനയുടെ ശക്തികൊണ്ടെന്നോണം അവളുടെ പൂപ്പൽ കൂട് പിളരുന്ന പോലെ തോന്നി. 

അത് അന്ധമായ പ്രണയത്തിൻറെ ഒരു ഭ്രമം ആയിരിക്കുമോ.

അല്ല കൂട്ടിൻറെ ഉള്ളിൽ നിന്നും കൂടുതൽ അനക്കങ്ങൾ കണ്ടു. 

ഈശ്വരാ തൻറെ പ്രിയപ്പെട്ടവൾക്ക് ജീവൻ തിരിച്ചുകിട്ടി.  

പൂപ്പൽ കൂടു നീക്കി അവൾ പുറത്തു വന്നപ്പോൾ ഞെട്ടിക്കുന്ന ഒരു കാഴ്ച്ച ആയിരുന്നു.  തവിട്ട് നിറത്തിലുള്ള കൂറ്റൻ ചിറകുകളും നീണ്ട കൊമ്പുകളുമുള്ള ഒരു ഭയാനക രൂപം.

പക്ഷേ എന്തായാലും അവളെ സ്നേഹിക്കാനും സ്വീകരികാനും തീരുമാനിച്ച് കെട്ടിപിടിക്കാനായി അവൻ മുന്നോട്ട് ചെന്നു . എന്നാൽ ഒരു കൊടുങ്കാറ്റിൻറെ ശബ്ദം ഉണ്ടാക്കി ചിറകുകൾ അടിച്ച് കുതറി മാറി അവൾ പറന്നു പൊങ്ങി. ട്യൂബ് ലൈറ്റിനെ ലക്ഷ്യം വച്ചുള്ള പറത്തതിനിടെ താഴെ കരഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്ന ആൺപുഴുവിനെ തിരിച്ചറിയാതെ അതിശയത്തോടെ നോക്കി. അവൾ ട്യൂബ് ലൈറ്റിന് ചുറ്റും ആഹ്ലാദത്തോടെ പറന്നു കളിച്ചു. 

അപ്പോഴാണ് അവളൊരു നിശാശലഭം ആയത് അവനു മനസ്സിലായത്.

അവളുടെ ചിറകടി ശബ്ദം കേട്ട് പുറത്ത് നിന്ന് ഒരു ആൺശലഭം വന്ന് മൂന്ന് തവണ അവളുടെ ചുറ്റും കറങ്ങി നാലാമത്തെ തവണ അവളുടെ കൈയും പിടിച്ച് പുറത്തേക്ക് പറന്നു.  പോകുമ്പോൾ കൗതുകം കൊണ്ട് അവളുടെ കണ്ണുകൾ വിടരുന്നത് ആൺപുഴു കണ്ടു.

ഇത് കണ്ട് ആൺപുഴു തട്ടിൽ നിന്ന് മനഃപൂർവം പിടിവിട്ട് താഴെ വീണു.

നേരെ ചെന്ന് വീണത് ലൈബ്രറി അസിസ്റ്റന്റ ശിവകുമാറിൻറെ കാൽവിരലിനു മുകളിൽ. 

പുഴുക്കൾ  കുത്തി നശിപ്പിച്ച പുസ്തകങ്ങൾ തിരഞ്ഞുപിടിച്ച് ഒഴിവാക്കുക ആയിരുന്നു മൂപ്പർ. കാലിൽ പുഴു വീണ അറപ്പിൽ അയാൾ നിലവിളിച്ചു. ലൈബ്രേറിയൻ വിഷ്ണു സാർ വന്ന് ചോദിച്ചു " എന്താടോ" . ചമ്മലോടെ ശിവകുമാർ ആൺപുഴുവിനെ ചൂണ്ടിക്കാട്ടി.

വിഷ്ണു സാർ മുട്ടുമടക്കി ഇരുന്നു പുഴുവിനെ പരിശോധിച്ചു.

" ഒരു തരം ചീവിടു പോലത്തെ പ്രാണിയുടെ പുഴുവാ , വൃത്തി ആക്കി ഇലെങ്കിൽ ഈ ലൈബ്രറി ഇവറ്റകള് നശിപ്പിച്ച് കളയും. " 

ഇത് പറഞ്ഞ് ശിവകുമാർ കൂട്ടിയിട്ട കളയാനുള്ള പുസ്തകങ്ങളിൽ ഒന്നെടുത്ത് ഒരു പേജ് കീറി പുഴുവിനെ പിടിച്ച് ഞെരിച്ച് ജനൽ വഴി പുറത്തേക്കിട്ടു.

കമിതാക്കളായ പുഴുക്കൾ ഒഴിവാക്കിയ നിഘണ്ടുവിലെ സ്മാരക പേജ് ആയിരുന്നു അത്.

ആൺപുഴുവിനെ ഞെരിച്ചപ്പോൾ വന്ന ദ്രാവകം കൊണ്ട് മഞ്ഞളിച്ച അക്ഷരങ്ങൾ ഇങ്ങനെ വായിച്ചു :

പുസ്തകപ്പുഴു : 1)യഥാർത്ഥത്തിൽ ഇങ്ങനെ ഒരു ജീവി തന്നെ ഇല്ല.  ചീവീട്, കൂറ,  നിശാശലഭം, ചിതൾ തുടങ്ങിയ ജീവികളുടെ ലാർവകളെ ആണ് ഇങ്ങനെ വിശേഷിപ്പിക്കുന്നത്. 

2)ആർത്തിയോടെ അഥവാ അധികമായി പുസ്തകം വായിക്കുന്ന ആൾ. 

The Cavewoman of Ardingly

The Cavewoman of Ardingly

Monday

In my first hour as a consultant at Mid Sussex Hospital, Haywards Heath, I was thrust in front of room 57 on Zebra ward. 

Chloe Woods, daughter of ward matron Lizzie Woods may have had a stroke.  Dr Donaldson, ward consultant wanted my urgent neurology opinion. The ward was on tenterhooks.

My demons were vocal that morning. ‘An Indian doctor would be a failure unless proven otherwise here. This is not Manchester teeming with Asians.  You are treading on egg shells.’ They said. 

I read through the notes and asked the juniors. "15 year old girl presenting with left sided paralysis and fits. Causes? ….Lets discuss after we see the patient".

I stretched my ID to the scribing registrar who struggled with my name. “Dr A-n-a-n-d  M-o-h-a-n” I anglicised it to a point, my father would surely have felt cross.

Lizzie Woods was not in her uniform but was fully in charge. 

After introductions, she told me the story.

“Chloe has been perfectly healthy. The strongest of my 3.

Predicted straight As at Ardingly, talented painter, likely to make it to UK gymnastics team"

‘Ardingly’ -Bollywood actor Shahrukh Khan's daughter went there. I remembered.

I clearly wasn’t big enough. Pressure.

"She was going upstairs to her bed as usual. She said I am feeling dizzy. Then she goes ‘ I can't move my left side mummy’. And fell to the floor like a log. Then she had a fit" 

She was brought to our A/E just past midnight. Sleepless blue vampires sucked both blood and urine from her. All clean. 

I made Chloe do this that and the other with her limbs. 

 "Grade 0 to1 on the left upper and lower limbs” I spoke out loud for the registrar to document. Chloe's left side was pretty much dead.

"Do we have a time for scan?” Lizzie was impatient. 

“We’ll get that sorted ASAP. Leave that with me.” I needed to score every brownie point.

"Can you video if she has more fits please" I said to Lizzie while leaving.

The juniors listed the causes.

"Excellent - very likely a stroke.  Tumour ,infection, multiple sclerosis etc all very unlikely " I wrapped up the teaching to speak to the scan specialist (radiologist).

The scan happened around 12 pm.

I pushed through the hour with unnecessary coffees and wee wees and finally at 1 the radiologist called . “Brain looks pristine” he said.

Did someone punch on my chest? I should feel happy that my patient didn't have a stroke or brain tumour. But no.  I was up against worse. An invisible, impalpable disease.

I went back to the ward.  

“Brilliant news! Your brain is absolutely normal "I revved up my failing engine as I walked into 57.

Chloe had a straight face. Lizzie's relief changed to disbelief in seconds.  “Whats going on then?  She just had another fit" She said, shoving her phone towards me. A video buffered for a few seconds and came to life.

The penny dropped. The demons giggled.

"Well from your scan, we know you haven't got a stroke, tumour or anything.  The brain looks healthy" I moved the words around like chewing gum. 

"It’s like a computer that doesn’t work. Hardware looks fine but the software is not” 

Lizzie hardened “Can you explain this in plain English?”

"We call it functional neurological disorder. Symptoms caused by severe psychological distress. Psychosomatic illness " I stopped for the reaction. 

Lizzie shook her head side ways. "No ways. Chloe is not such a girl.  She can't be making this up"

“Correct.  Just like my heart is racing away now. I am not making it up. A trick my brain is playing on my body” I didn’t say this.

Chloe's face reddened and her eyes welled up "I am not faking this."

"I know Chloe, I didn’t say you are …. ……….” before I could complete, she went into another fit.  Eyes closed, loud grunts and thrashing limbs violently. Oxygen monitor, the habitual drama queen false alarmed because of the shaking.

"Oh my goodness this is the worst it’s been" Lizzie pressed the emergency buzzer.  Two staff nurses rushed in. 

"Shall we get some Midazolam?" One of the nurses asked. 

"No" I said. 

Their eyes popped out.

“This is a pseudo seizure.  No medications please "My voice not as loud as I wished.

"We should call Dr Donaldson ". The nurses judged me. Understandable I thought.

Dr Donaldson, ward consultant luckily agreed with me. The fit fizzled out after 15 minutes but Lizzie complained to the ward manager who escalated it promptly to Dr Rachel Hamilton clinical director. Lizzie demanded a second opinion from Great Ormond Street Hospital for Children, London.

Dr Hamilton texted me .Tuesday morning we would hold a multidisciplinary team meeting (to suss out Dr Mohan) 

Confident that I will be screwed, my demons left me alone for the rest of the day.

Tuesday

The multidisciplinary meeting was a court room. Perhaps the judgment the demons said was coming.

 I explained my findings.  Dr Donaldson kindly weighed in with her powerful “I agree” nods throughout. 

Lizzie fought with sideways head shakes. The physiotherapist supported my diagnosis. This tilted it in my favour.

 Dr Hamilton, delivered the masterstroke. We should keep Chloe on Zebra ward, but if she didn’t improve by Friday we should refer her to London. Everyone would have won and lost by Friday.

Lizzie was asked for final thoughts.  “Dr Mohan was too insensitive”. She commented.

When I came to the UK 10 years ago, my cousin told me to practice three magic words liberally.

I said ‘thanks’ to Dr Hamilton for her time; ‘sorry’ to the parent and ‘please’ to the offer of allocating a psychologist to the case.

The physio caught me in the corridor. She said Dr. Heather Jones senior psychologist was the best with teenagers.

 I agreed thinking “whatever”. I had never seen a case like this get better for months forget in 4 days. 

A mixed race woman in mid-forties; Tattoos from shoulder to finger; Lip piercing; Extra chewing gum and Issey Miyake trying hard to cover up tobacco. Was Heather really the best psychologist here? I was confused but hopeful for my brown skin. The prejudiced demons jumped off my head and disappeared under Heather’s cupboards.

For self defence, I decided to join Heather’s sessions with Chloe.

In Chloe’s room Heather addressed people “love”, “lovely” and “puppet”. I saw the case slipping through our hands.  This was not how psychologists spoke.

Chloe was painting with her right hand. Left still profoundly dead.

A kingfisher with a used condom in its beak. Climate change. Teen rebellion.

“ Aah Puppet. That’s amazing. Wonder if you could help me with MY project” Chloe said.

“I have been asked by the Uni to write a chapter on Evolutionary psychology”.  She explained.

This woman worked on her own timeline. No mention of therapy, stress or anxiety yet .I fiddled my fingers.

 “Yeah it’s a bit boring isn’t it Puppet. But there is a way YOU can help me make it fun” Heather said.

“Me?” Chloe frowned.

“Yes you! Your picture just gave me a cracking idea. Can you draw me some small picture cut outs?”

“Can try.” said Chloe.

“I want a picture of a caveman or better, let’s make it a cavewoman. Girl power” Heather said looking in my direction and winked. I laughed to play along.

“Then …… a picture of a few animals in one frame- may be a lion, gorilla and rhino; then one of modern world. Same cave woman’s face but in modern world” Heather clarified.

“Wow!  That’s quite a bit.” said Chloe. 

The girl power reached a deal that Chloe will make those pictures by Wednesday morning. She had no more fit that day. She was busy making the cut outs for Heather. No plans for therapy yet.

Wednesday

Lizzie was less visible on the ward now.

Chloe laid out her cut outs. 

A cave woman with flowing curly hair standing on a rock with backdrop of orange sky. A stunning  self portrait. The animal picture showed a Lion pouncing in the air, gorilla growling and a rhino charging head on. Plumes of dust created an illusion of movement. 

The modern life cut out was Chloe’s mom and dad dropping her at Ardingly School and Chloe looking back at them. 

“ I – am – floored . I cant believe this. Thank you so much ”. Heather said hugging Chloe. I didn’t know if that was professional. But I noticed Chloe’s left arm flicker to rise. Unfortunately it fell back as if reminded  of its paralysis.

“ Lemme show you what I had in mind.” Heather sat down on the bed. An overbed coffee table separated them.

“Imagine this scene Puppet. On a fine Wednesday morning, in the prehistoric jungle, the cavewoman stood on her rock”. Heather’s eyes widened.

She stopped to put a youtube video on her mobile for sound effect. A djembe tune played. I could not believe it. I moved a step back pretending I wasn’t part of that.

Heather’s throaty lion roar broke my chain of thoughts “Suddenly the wild animals burst in”. “What will our cavewoman do?”.

“Run for life or fight?” Chloe said partly as a question.

“Yes puppet! Run or fight back. We call it flight or fight response” Heather agreed. 

 “Their brain was designed for fight or flight. That’s how they survived. Or else they would have been  eaten by wild animals. Human race wouldn’t have made it without that reflex”

“The brain asks the body to pump stress hormones all around. Cortisol and adrenaline. Heart beats faster. Breathing becomes heavier collecting all the oxygen. Muscles get ready to run or fight”

Chloe twisted her lips contemplating that.

“But the cavewoman became a modern woman.”  Heather put the modern day cut out on the coffee table and declared a music change. 

“shala lalla….. shala lalla……”  . I stretched and saw the title – Little mix’s Love me like you …….

She continued her voice over “ But the brain didn’t change. We got rid of physical threats and made the brain believe it was safer. But the brain was just the same…… Ready for fight or flight if needed.”

“Look! modern day. Everything safe and civilised but for some little threats” 

“Remember the brain is still the same” saying that she brought back the cavewoman picture.

Little mix played on giving a benign cover to the whole thing. But I was waiting for a fit.

“Now puppet. What threats can a Year 10 girl at Ardingly  have?” Heather pushed on.

But Chloe played along “Stress of GCSE , sports competition, boyfriend girlfriend issues and …………….. mommy daddy problems……”

She then looked through the pictures, through the floor, through the abyss below the hospital.

But Heather persisted “Sometimes little threats pile up and the cavewoman brain breaks. It does a flight or fight. But people outside don’t get it, they don’t see any animals. Social threats are invisible. They call it panic attack, psuedoseizure , anxiety and so on”

“When it cant do fight or flight there is a third response – Freeze” Heather said, turning the cave woman cut out horizontal. “Body just cant move”.

There was a rising siren. It was Chloe’s wail. She made incomprehensible sounds.  “I will fail. Don’t want  gymnastics. Want mommy and daddy. Don’t want Craig………”

A sudden pause and she kicked the coffee table and Heather away. 

She fell onto the floor and had another violent fit. The cavewoman cut out jerked in her arm.

The oxygen alarms did their deed. Nurses rushed in to the room. Little mix continued to play in the background. 

Heather pacified everyone saying “It was an exhausting session. She needs rest” She paused Little mix and walked out of the room.

In the corridor Heather asked me. “What is your caveman story, Love? You seem like you are walking on egg shells”. It jolted me. She was talking exactly like my demons. How did she know?

But I covered up “Now ….that’s getting a bit personal Heather.”

Thursday 

Heather called me to do a repeat examination on Chloe with Lizzie video recording it. She had specifically asked me to use tests to show that subconsciously Chloe could still move her left side fine.

For the rest of the day she did joint sessions with Lizzie and Chloe without me around.

Late afternoon she called me to her office for a briefing over coffee.

“We have done our bit Anand. Chloe has seen the videos. She may accept psychotherapy or not”

Heather filled me in with the cavewoman jigsaw. 

Lizzie and Martin Woods’ separation was the lion. Gymnastics and GCSE were the Gorilla. On the evening before hospital admission, Lizzie’s new boyfriend Craig had come home. When Lizzie went into the kitchen to make tea, Craig commented to Chloe that he was confused who was hotter, Lizzie or Chloe. This was the rhino. That was it. The cavewoman did a fight, flight and a freeze.

We agreed for a joint review on Friday morning to decide if we refer her to Great Ormond Street or discharge her home.

Friday

The demons woke me up at 5.30 am. They were gobby and excited.

At 7.30 I got a whatsapp message from Heather.

“ Late night with the girls from dance group.  G  n T +++. Headache ++++. Cant make it in today. Good luck with CW. xx”

I thought “what the fuck”. How could someone be so unprofessional? That was almost a reportable offence. 

Swearing at Heather I reached the ward.

Chloe did not have any seizures from the previous afternoon.

A student nurse chaperoned as Chloe was on her own.

I knocked on Chloe’s door. I was going to open the door slightly to ask if it was ok to go in.

But pulling my jaw open and driving all my demons away permanently, Chloe herself swung open the door.  She was stood there holding the door with her left hand, brushing her teeth with the right. She said “ maawning” with a mouth full of foam as if nothing ever happened.

She asked me when she could go home.

After discharge formalities, I went down to put a thank you note in Heather’s office. 

I thought I would slip it through her door. But there she was, typing away on her computer.

“You said you were calling in sick?” I asked.

“I was, ... but what if you reported me for unprofessional behaviour” She said.

 “Just kidding. The deadline for this was bugging me.” She swirled her chair around and showed me her manuscript. 

‘Evolutionary Psychology and Anxiety’ – a folder with Chloe’s drawings clipped to it.

“Do you work on demons?” I asked.

She went back to her screen and said “Yesss! Rumination fancies bad experience. Demons are born when rumination fucks bad experience repeatedly.  Bad experience is unstoppable. But we can neuter rumination.”

 

ഔസേപ്പച്ചൻ

                                                                           ഔസേപ്പച്ചൻ

കിട്ടാത്ത പെണ്‍ കുട്ടികളെ രാക്കിനാവ്  കണ്ടും,  വല്ലപ്പോഴും പഠിച്ചും മിക്കപ്പോഴും തിരിഞ്ഞ് കളിച്ചും തട്ടി മുട്ടി കൈച്ചൽ ആയി പോകുന്ന സമയത്താണ് ഔസേപ്പച്ചൻ  എന്ന സംഭവത്തെ എന്റെ മുന്നിൽ എത്തിച്ചു തന്നത്.

രാത്രി കൊഞ്ഞാട്ട മെസ്സ് ഫുട് അടിച്ച് ചൊറിയും കുത്തി ഇരിക്കുക ആയിരുന്നു. 

അപ്പോഴാണ് സഖാക്കളായ  തോമസ് നമ്പേലിയും  അമ്മാവനും(ഇരട്ട പേരാണ്. ശരിയായ പേര് മൂപ്പർക്ക് തന്നെ മറന്നു പോയിക്കാണണം) അവിടേക്ക് കേറി വന്നത്.

കൂടെ പരിചയം ഇല്ലാത്ത ഒരു അവതാരം.  ഒരു 40 വയസ്സുകാരൻ. മെലിഞ്ഞ ശരീരം. വെടിപ്പില്ലാത്ത താടി, കഷണ്ടി ,സിഗരറ്റ് കറപിടിച്ച ഉന്തിയ പല്ല്. വലതു കയ്യിലെ തള്ള വിരലിലെ നഖം നീട്ടി വളർത്തി സൂക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നു. മൊത്തം ഒരു അവാർഡ് സിനിമ. 

പണം പിരിക്കാൻ വേണ്ടി രോഗിയേയും കൊണ്ടു നടക്കുക ആയിരിക്കും എന്ന് ഞാൻ ഉറപ്പിച്ചു. മെഡിക്കൽ കോളേജിലെ ഒരു സ്ഥിരം പരിപാടി

"നിഖിൽ നമ്മുക്ക് ഒരു പ്രത്യേക സഹായം ചെയ്യണം. "

വളച്ചു കെട്ടില്ലാതെ അമ്മാവൻ  കാര്യം പറഞ്ഞു.

"ഇതാണ് ഔസേപ്പച്ചൻ  ആലപ്പുഴയിൽ  എം ബി ബി എസ് സ്റ്റുഡൻറ് ആയിരുന്നു ഒരു പത്ത് പതിനഞ്ച്  കൊല്ലം മുമ്പേ. "

പടച്ച് റബ്ബേ എന്താണ് കോടാലി എന്നു ഞാൻ  വിചാരിച്ചു. 

ചില പ്രത്യേക സാഹചര്യത്തിൽ മൂപ്പർക്ക്  പഠിത്തം വിടേണ്ടി വന്നു.   

ഫസ്റ്റ് ഈയർ പാസ് ആയില്ല. 

ഫിസിയോളജി പരീക്ഷയുടെ തലേന്ന് കലിപ്പ് കയറി കോഴ്സ് വിട്ട് മൂപ്പർ നാട്ടിലേക്ക് തിരിച്ച് പോയി. 

നമ്പേലിയുടെ ഏതോ സുഹൃത്തിന്റെ സുഹൃത്തിന്റെ സുഹൃത്തായിരുന്നു.

കേസായ കേസും കോടതിയായ കോടതിയും ആയി ഇപ്പോ ഒരു ചെറിയ പ്രതീക്ഷ ഒത്തു വന്നിട്ടുണ്ട്.

 കോഴ്സിനൂ തിരിച്ച് കേറാൻ യൂണിവേഴ്സിറ്റി ഒരു അവസാനത്തെ അവസരം കൊടുത്തു. "മേഴ്സി ചാൻസ്'

കുടുങ്ങി കിടന്ന  ഫസ്റ്റ് ഇയർ പരീക്ഷ എഴുതി പാസായാൽ കോഴ്സിൽ തിരിച്ചു കയറാം. പൊട്ടിയാൽ തഥൈവ. 

"നിഖിൽ  ഒന്നു പരീക്ഷ പാസ് ആകാൻ മൂപ്പരെ സഹായിക്കണം. "

ഞാൻ ജബായി ജബായി ആക്കുന്നതിനു മുമ്പേ നമ്പേലിയുടെ അടുത്ത ബോമ്പ് വീണു. 

നീ മൂപ്പരെ ഇന്നു രാത്രി ഫിസിയോളജി പഠിപ്പിക്കണം.

നാളെ ആണ് പരീക്ഷ. 

ബെസ്റ്റ്!

നമ്പേലിക്കും അമ്മാവനും പിറകിൽ നിഷ്കളങ്കമായ ഔസേപ്പച്ചൻറെ ചിരി.

പണ്ടാരത്തിനെ  കണ്ടപ്പോ എനിക്ക് സെൻറി ആയി.  പുച്ഛിക്കാൻ തോന്നിയില്ല.

ഒരു രാത്രി മാത്രമല്ലേ സർക്കസ് വേണ്ടി വരൂ എന്ന് ആലോചിച്ച് സമ്മതിച്ചു. 

നമ്പേലിയും  അമ്മാവനും സിനിമയിൽ ജഗതിയും പപ്പുവും അപ്രത്യക്ഷമാകുന്ന പോലെ പെട്ടെന്ന് സ്കൂട്ട് ആയി. 

ഫോർത്ത്  ബ്ലോക്ക് ഹോസ്റ്റലിലെ ഡോർമിറ്ററിയിലെ  ഇരുമ്പ് മേശക്ക് ചേർന്ന് ഇരുന്ന്  ഞാനും ഔസേപ്പച്ചനും അന്യോന്യം നോക്കി  പുഞ്ചിരിച്ചു. 

സമയം 7.00

പരീക്ഷ നാളെ രാവിലെ 9.00 മണിക്ക്. 

അപ്പൊ എങ്ങനെയാ കാര്യങ്ങൾ.  ഞാൻ മനസ്സിൽ വിചാരിച്ചു. 

പക്ഷെ മയപ്പെടുത്തി ഔസേപ്പച്ചനോട്  ചോദിച്ചു.  " ചേട്ടനു ഏതു ഭാഗങ്ങളാണ് സംശയം?"

അതും പറഞ്ഞു ഞാന്  ഫിസിയോളജി ടെക്സ്റ്റ്‌  ആയ ഗാനോങ് മേശപ്പുറത്ത് വച്ചു.. 

ഔസേപ്പച്ചൻ വീണ്ടും പുഞ്ചിരിച്ചു.  " കുട്ടാ കൊറേ കൊല്ലായി പൊസ്തകം   കണ്ടിട്ട്.  പരീക്ഷ എഴുതണോ വേണ്ടയോ എന്നു ഇന്ന് ഉച്ചക്കാണ് ഉറപ്പിച്ചത്. പാസ്സ് ആവാൻ എന്തൊക്കെയാ വേണ്ടത് അതു ഓടിച്ച് ഒന്ന് പറഞ്ഞു തരുമോ "

വീണ്ടും നിഷ്കളങ്കത, പുഞ്ചിരി.

ഞാൻ എന്റെ ചുണ്ടൊന്ന് കടിച്ച് പല്ലൊന്ന് ഞെരിച്ച്  അഞ്ച് സെക്കൻറ് അഗാധമായി   ആലോചിച്ച് "ഓക്കേ" എന്ന് പറഞ്ഞു തല കുലുക്കി. 

പുസ്തകം തുറന്നു. ബേക്ക്ഗ്രൗണ്ടിൽ ടിവി റൂമിൽ നിന്ന് ഹിന്ദി സിനിമയിലെ അമ്പലത്തിലെ കൂട്ട മണിയും ശംഖ് വിളിയും. ക്യാൻസർ വന്ന കുട്ടിയെ  അമ്മ  പ്രാർഥിച്ചു രക്ഷിക്കുന്നതിനു മുമ്പുള്ള മ്യൂസിക്ക്.

ഇതു കേട്ട് നമ്മുക്ക് രണ്ടു പേർക്കും ചിരി വന്നു. ഔസേപ്പച്ചൻറെ ഒരു തരം ഏങ്ങി ഏങ്ങി ഉള്ള ചിരി ആയിരുന്നു. 

ശരീരത്തിലെ വിവിധ അവയവങ്ങളുടെ പ്രവർത്തനത്തെ കുറിച്ച് പഠിപ്പിക്കുന്ന വിഷയമാണ് ഫിസിയോളജി.

"നമ്മള് ഹാർട്ട്,  ലങ്ക്സ്, കിഡ്നി , ബ്ലഡ് ,നെർവ് ഇതിൻറ്റെ എല്ലാം പ്രവർത്തനം ഒന്നു ഓടിച്ച് നോക്കും. അപ്പൊ തന്നെ പാസാവാനുള്ള സംഭവം കവർ ആവും" ഞാൻ തട്ടി.

"ഓ അതു മതി" ഔസേപ്പച്ചൻ ആത്മ വിശ്വാസത്തോടെ, ഭയഭക്തി ബഹുമാനത്തോടെ തലയാട്ടി.

പുസ്തകം തുറന്ന് ഹൃദയത്തിൻറെ പേജിലേക്ക് മറിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ ഔസേപ്പച്ചനെ ഇടക്കണിട്ട് നോക്കി . ഒരു ഇരുപതുകാരൻറെ അറിയുവാനുള്ള ത്വര എൻറെ മനസ്സിൽ അണപൊട്ടി .

ഈ  മനുഷ്യൻ എന്തിനായിരിക്കും കോഴ്സ് വിട്ടത്?

 പെണ്ണ്,  കള്ള്, കഞ്ചാവ്, രാഷ്ട്രീയം, പ്രാരാബ്ദ്ധം എന്തായിരിക്കും കാരണം

മാനസിക രോഗം , റാഗിങ്ങ്, നക്സൽ ബന്ധം? 

എനിക്കറിയണം. 

ഈ മനുഷ്യൻ എന്തിനായിരിക്കും ഇത്രയും കാലത്തിനു ശേഷം ഇപ്പൊ കോഴ്സ് തുടരാൻ വന്നത്?

ഫസ്റ്റ് ഇയർ എം.ബി ബി എസി ൽ ആയിരിക്കണം ഏറ്റവും കൂടുതൽ ആളുകൾ കോഴ്സ് വിട്ടു പോകുന്നത്. 

ജീവിതാനുഭവങ്ങൾ ഇല്ലാത്ത,  പറക്കമുറ്റാത്ത പഠിപ്പിസ്റ്റുകളുടെ സകലമാന അഹങ്കാരങ്ങളും തകർത്തു തരിപ്പണമാക്കുന്ന ഒരു വറു ചട്ടി ആയിരുന്നു ഫസ്റ്റ് ഇയർ.

 കൊച്ചു കൊച്ചു സ്കൂളുകളിലെയും നഗരങ്ങളിലെയും ആസ്ഥാന കണ്ണിലുണ്ണികളും ബുദ്ധിജീവികളുമായി പറന്നു നടന്ന കൗമാരക്കാർ തങ്ങളെക്കാളും വമ്പിച്ച കണ്ണിലുണ്ണികളെയും ബുദ്ധിജീവികളെയും ആദ്യമായി കണ്ട് തകർന്നടിഞ്ഞു വീഴുന്ന ഒരു സർക്കസ്സ് കൂടാരമായിരിന്നു മെഡിക്കൽ കോളേജ്.

ആയിരത്തിൽ ഒരാൾ എന്ന അഹങ്കാരം ആയിരത്തിൽ ഒരാൾ മാത്രം എന്ന തിരിച്ചറിവും വേദനയും ആയി മാറുന്ന കാലഘട്ടം.

ശരീരത്തിലെ പേശികളായ പേശികളും, സകലമാന അസ്ഥികളും, തൊലി മുതൽ മുടി വരെയുള്ള കോശങ്ങളും എന്തിനെന്നോ ഏതിനെന്നോ അറിയാതെ കലക്കി കുടിച്ചു ഛർദ്ദിക്കേണ്ട ഫസ്റ്റ് ഇയർ.

ഈ കുത്തിയൊഴുക്കിൽ മിക്കവരും വല്ലവിധേനയും നീന്തി രക്ഷപ്പെടുന്നു ചിലർ തകർന്നു വീഴുന്നു. ചിലർ കള്ളും കഞ്ചാവും പുകച്ച് കാലിട്ടടിക്കുന്നു. ചിലർ പഠിത്തം നിർത്തി നാട് പിടിക്കുന്നു.ഇതൊന്നും സാധിക്കാത്തവർ ലുങ്കിത്തുണിയിലോ, റെയിൽപ്പാളത്തിലോ, കടപ്പുറത്തോ അടിയറവ് പറയുന്നു.

ഔസേപ്പച്ചൻറെ കഥ അറിയേണ്ടത് എനിക്ക് അത്യാവശ്യമായി തോന്നി.

വിഷാദരോഗത്തിനെ കൂട്ടു പിടിച്ച്  അപകർഷതാബോധത്തിൻറെ പിശാചുകൾ പലപ്പോഴും ചെവിയിൽ വന്ന് എന്നോടു  അടക്കം പറയാറുണ്ടായിരുന്നു " ഓടിപ്പോ , മെഡിക്കൽ കോളേജ് നിനക്ക് പറഞ്ഞതല്ല. ഓടിപ്പോ നീ ഒരു ഭൂലോക തോൽവി ആണ് "

പക്ഷേ തോറ്റു പിന്മാറില്ല എന്ന വാശിയും ഉണ്ടായിരുന്നു. 

എനിക്ക് ഔസേപ്പച്ചനാവണ്ട. അതിന് എനിക്കയാളെ കുറിച്ച് അറിയണം.

രണ്ടും കൽപ്പിച്ച് ഞാൻ ചോദിച്ചു. " ചേട്ടൻ എന്താ കോഴ്സ് നിർത്തി പോയേ?"

പിന്നെയും വിടർന്ന പുഞ്ചിരി.

"ഹോ. അതൊരു  ഭയങ്കര കഥയാണ് കുട്ടാ. അനാട്ടമിയും ബയോകെമിസ്ട്രിയും പുഷ്പം പോലെ പാസായി. ഫിസിയോളജിയിൽ കുടുങ്ങി. ആ സമയത്ത് അപ്പൻ വേറെ പോയി"

"അച്ഛൻ മരിച്ചു പോയി?" മനസ്സിലാകാതെ ഞാൻ ചോദിച്ചു.

ഇതു കേട്ട് ഔസേപ്പച്ചൻ ഊറിയൂറി ചിരിച്ചു. ഏങ്ങി ഏങ്ങിയുള്ള അതേ  ചിരി.

"അല്ലടാ കുട്ടാ അപ്പൻ അമ്മയെയും നമ്മളെയും വിട്ട് വേറെ പെണ്ണുങ്ങടെ കൂടെ പോയി.

പിന്നെ ആകെ പ്രശ്നായിരുന്നു."

7.10 ന് തുടങ്ങി 7.20 ന് ഔസേപ്പച്ചൻ അയാളുടെ കഥ പറഞ്ഞ് തീർത്തു.

ഒരാളുടെ ജീവിത കഥ പറഞ്ഞ് തീർക്കാൻ പത്ത് മിനിട്ട് മതി.

എഴുതി പ്രൂഫ് റീഡ് ചെയ്ത പോലെ അടുക്കും ചിട്ടയോടും കൂടിയ കഥ പറച്ചിൽ.

ഈ കഥ ഇയാൾ പലരോടും പലതവണ  പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവണം.

കുമളി ആയിരുന്നു സ്വദേശം.

അപ്പൻ കെ.എസ്.ഈ.ബി ലൈൻമാൻ.  അമ്മച്ചിക്ക് റബർ തോട്ടത്തിൽ ജോലി.

താഴെ ഒരു പെങ്ങൾ. 

ഔസേപ്പച്ചൻ സ്കൂളിൽ പഠിക്കാൻ കേമനായിരിന്നു. 

 പഠിച്ച് പാസായി ഒരു സയൻസ മാഷ് ആവണം എന്നായിരുന്നു ഔസേപ്പചൻറേ സ്വപ്നം.

പക്ഷേ പ്രീ ഡിഗ്രി പരീക്ഷക്ക് ചെക്കൻ നാട്ടുകാരെയും വീട്ടുകാരെയും മൊത്തം ഞെട്ടിച്ച് കളഞ്ഞു.

ക്രിസ്ത്യൻ മെരിറ്റിൽ മെഡിസിനു കിട്ടിയേക്കുമെന്ന് കോളേജിലെ സാറന്മാര് പറഞ്ഞു.

അമ്മച്ചിക്ക് ആവേശമായി. ഈശോയേ! എന്റെ മോനെ കരകേറ്റിയേക്കണേ.

ഇലക്ട്രിക്  പോസ്റ്റിൻറെ മോളിലും ചാരായ ഷാപ്പിലും ജീവിച്ചു പോന്ന അപ്പന് സ്വപ്നങ്ങൾ കാണാൻ ടൈമില്ലായിരുന്നു. മകന് മെഡിസിന് കിട്ടിയ വകയിൽ കുടിച്ചു കേറ്റിയ ചാരായത്തിൻറെ മത്തിൽ തന്നേ അപ്പൻ ചോദിച്ചു " മിസ്റ്റർ ഔസേപ്പ്  .....ഇതു നിനെക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞ പണിയാണോ?. അവനവന് ഇടാൻ പറ്റുന്ന ജട്ടി മാത്രേ ഇടാവൂ. ഓക്കേ. ? ഡോക്ടറാവാൻ ഒരു മിനിമം ഇത് വേണം. ആ ഇത് ഉണ്ടോടാ നിനക്ക്"

പക്ഷേ ഇതു ഗൗനിക്കാതെ ഔസേപ്പച്ചൻ ആ  വലിയ ജട്ടി ഇടാൻ തന്നെ തീരുമാനിച്ചു.

ആലപ്പുഴ മെഡിക്കൽ കോളേജ് എന്ന അത്ഭുത ലോകത്തേക്ക് നാണിച്ചും പേടിച്ചും അവൻ കേറി ചെന്നു.

ഫസ്റ്റ് ഇയറിൽ മൂന്ന് കൊടുമുടികളാണ് കയറണ്ടത്.

ശരീരത്തിന്റെ ഘടന പഠിപ്പിക്കുന്ന അനാട്ടമി. രാസപ്രവർത്തനങ്ങളെക്കുറിച്ച് പഠിപ്പിക്കുന്ന ബയോകെമിസ്ട്രി. ശരീരാവയവങ്ങളുടെ പ്രവർത്തനത്തെ കുറിച്ച് പഠിപ്പിക്കുന്ന ഫിസിയോളജി.

 ചിത്രം വരക്കാൻ അറിയാവുന്നോണ്ട് അനാട്ടമി മൂപ്പർക്ക് ഹരമായിരുന്നു.

റബർ തോട്ടത്തിൽ പണിക്കു പോകുമ്പോ രാസ വസ്തുക്കളോട് ഒരു കമ്പം വന്നു. അതു കൊണ്ടു ബയോകെമിസ്ട്രിയും എളുപ്പം വഴങ്ങി. 

ഫിസിയോളജി ഔസേപ്പച്ചനു തീരെ കണ്ടൂടായിരുന്നു. അത് ഒട്ടും പഠിച്ചില്ല.

ഫിസിയോളജി പരീക്ഷയുടെ തലേന്ന് രാത്രി വെടികൊണ്ട പന്നിയെപ്പോലെ വിഭ്രാന്തി പിടിച്ച് നടന്നു. ഒടുവിൽ ആരും കാണാതെ നട്ടപ്പാതിരക്ക് സ്ഥലം വിട്ടു. 

ഫിസിയോളജി പരീക്ഷ തോറ്റപ്പോ കൂട്ടം തെറ്റിയ കുട്ടികളെപ്പോലെ ഔസേപ്പചനും ഒരു ഇരുപത്  സഹപാഠികളും ഒരു വ്യത്യസ്ത ബാച്ച് ആയി. അഡീഷണൽ ബാച്ച് . അതാണ് കലാകാലമായുള്ള പതിവ്.

ഇത് തന്നേ കൊണ്ട് പറഞ്ഞ പണിയല്ല എന്ന് ഔസേപ്പച്ചനു മെല്ലെ തോന്നാൻ തുടങ്ങി.

"ഡോക്ടറാവാനുള്ള ആ ഇത് നിനക്ക് ഉണ്ടോടാ"

മെഡിക്കൽ കോളേജ് കാമ്പസിലെ പോസ്റ്റുകളിൽ  അപ്പൻ ഒരു വവ്വാലിനെപ്പോലെ  വന്നിരുന്ന് ഈ ചോദ്യം മൂളുന്നതായി തോന്നി.

ഫിസിയോളജിയെ കൂടുതൽ കൂടുതൽ വെറുത്തു.

പരീക്ഷ വീണ്ടും വന്നു. തലേ ദിവസം വീണ്ടും  ഔസേപ്പച്ചൻ സ്ഥലം വിട്ടു.

അടുത്ത പരീക്ഷക്കു പഠിക്കാൻ തുടങ്ങി. 

പകൽ മുഴുവൻ ഉറങ്ങി രാത്രികളിൽ ചിത്രം വരച്ചും യേശുദാസിന്റെ പാട്ട് കേട്ടും ഒരു മായിക ലോകത്തിൽ ജീവിച്ച് തുടങ്ങി. ഹോസ്റ്റലിലെ ഒരു സഹ രാത്രീഞ്ചരൻ മോർഫിൻ കുത്തിവെക്കാനും പഠിപ്പിച്ചു. അതോടെ പൂർത്തി ആയി.

പക്ഷേ ജീവിതത്തിലേക്കുള്ള പിടിവള്ളിയായി  അമ്മച്ചിയുടെ കത്ത് വന്നു.

അപ്പൻ വേറെ പോയത്രേ. അമ്മച്ചി തകർന്ന് ഇല്ലാണ്ടായി  എന്ന് കത്തിലെ വരികൾക്കിടയിൽ വായിക്കാൻ പറ്റി.

ഒന്നും നോക്കാതെ ഔസേപ്പച്ചൻ കുമളിക്ക് വണ്ടി കേറി. 

എന്നെന്നേക്കുമായി.

കുമളിയിൽ എത്തി ഉറക്കത്തിൻറെ താളം വീണ്ടു കിട്ടാനും മോർഫിനോടുള്ള ആസക്തി വിട്ടുമാറാനും ഒരു മാസം എടുത്തത്രേ. 

അതുകഴിഞ്ഞ ഉടനെ ഒരു സുഹൃത്തിൻറെ പാരലൽ കോളേജിൽ സുവോളജിയും ബോട്ടണിയും ട്യൂഷൻ എടുക്കാൻ അവസരം കിട്ടി. 

കീറിമുറിച്ച തവളയുടെയും കൂറയുടെയും അതിസുന്ദരമായ ചിത്രങ്ങൾ വരച്ച് തകർത്ത് പഠിപ്പിച്ച് ഔസേപ്പച്ചൻ അവിടെ ജീവിച്ചു പോയി.

വല്ലപ്പോഴും ഒരു സൂചി കുത്തുന്ന വേദനപോലെ ആലപ്പുഴ മെഡിക്കൽ കോളേജിൻറെ ഓർമ്മകൾ അയാളുടെ മനസ്സിൽ മിന്നി മറഞ്ഞു.

പതിയെ പതിയെ അതും ഇല്ലാതായി. 

സമയം 7.20 ഔസേപ്പച്ചൻറെ കഥ എൻറെ മനസ്സിനെ ഇളകി മറിച്ചു പക്ഷേ പകച്ചിരിക്കാൻ നേരമില്ല.

ഞാൻ ആദ്യ പാഠം തുടങ്ങി- കാർഡിയാക്ക് സൈക്കിൾ. 

ഹൃദയത്തിൻറെ നാല് അറകൾ.........

പ്രീ ലോഡ് ,ആഫ്റ്റർ ലോഡ് , സിസ്റ്റൊളി, ഡയസ്റ്റൊളി........  വലിയ വലിയ വാക്കുകൾ കൊണ്ട് ഡോർമിറ്ററി കിടുങ്ങി. .

അസമയത്ത് ഗുണ്ട് പൊട്ടുന്ന ശബ്ദം കേട്ട് ഇടക്ക് ചില അന്തേവാസികൾ എത്തി നോക്കി. സംഭവം പന്തിയല്ല എന്ന് മനസ്സിലാക്കി പെട്ടെന്ന് അവര് തല ഊരി.

ഔസേപ്പച്ചൻ മുറുക്കെ കണ്ണടച്ച് തലയുടെ ഇരു വശവും തടവിക്കൊണ്ടിരിന്നു. പണ്ട് കേട്ടു മറന്ന കാര്യങ്ങൾ തലഛോറിൽ നിന്നും കഷ്ടപ്പെട്ട് വലിച്ച് പുറത്ത്  എടുക്കുന്നതായിരിക്കും.

ഇടയ്ക്ക് ഇടയ്ക് കണ്ണ് തുറന്ന് ചുവപ്പും നീലയും പേനകൾക്കൊണ്ട് ഹൃദയത്തിന്റെ ചിത്രങ്ങൾ വരച്ചു. എൻറെ കണ്ണ് തള്ളിപ്പോയി. ഇപ്പൊ ആരോ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് കവർന്ന് കൊണ്ടു വന്ന് മുന്നിൽ വെച്ചപോലെ ജീവൻ തുടിക്കുന്ന ചിത്രങ്ങൾ.

" ഔസേപ്പച്ചാ ഇങ്ങനെ വരച്ച് അടയാളപ്പെടുത്തിയാൽ തന്നെ പാസ്സ് മാർക്ക് ഉറപ്പ്" ഞാൻ മൂപ്പരെ ഉഷാറാക്കി.

"മോൻറെ നാവ് പൊന്നാവട്ടെ" ഇതു പറഞ്ഞ് വീണ്ടും ചിരി.

8.30 വൃക്കകളുടെ പ്രവർത്തനം 

ട്യൂബ്യൂളുകൾ,  ഫിൽട്രേഷൻ..... സോഡിയം ,പൊട്ടാസ്യം, വെള്ളം.. മൂത്രം.

ഇതും പറഞ്ഞ് മൂപ്പർക്ക് വൃക്കകളുടെ ചിത്രം വരക്കാൻ സമയം കൊടുത്ത് ഞാൻ മൂത്രം ഒഴിക്കാൻ പോയി.

ഔസേപ്പച്ചൻ പാസായില്ലെങ്കിൽ അത് എൻറെ മനസ്സിനെ നിരന്തരം പീഡിപ്പിക്കുന്ന ഒരു മുറിവായി മാറും. ഉറക്കം കെടുത്തുന്ന ഒരു ദുഃസ്വപ്നം.

മൂത്രമൊഴിച്ച് തിരിച്ചു പോയപ്പോ ഞാൻ ചോദിച്ചു

"തുണ്ട് വെച്ചൂടെ?..... ഇൻവിജിലേറ്റർമാർ ഈ ഒരു സാഹചര്യത്തിൽ കണ്ണടക്കില്ലെ?"

ആ മനുഷ്യൻ വീണ്ടും തുറന്ന്  ഏങ്ങി ചിരിക്കാൻ തുടങ്ങി

"ഇയാള് കണ്ട പോലെ അല്ലല്ലോ,  കുരുട്ട് ബുദ്ധി ഒക്കെ ഉണ്ടല്ലേ അത്യാവശ്യം. കുട്ടൻ ഈ പടം ഒന്ന് നോക്ക്യേ" ഇതും പറഞ്ഞ് അയാള് ഞാൻ പോയപ്പോൾ വരച്ച ചിത്രം കാട്ടി.

തുറന്നു വെച്ച വൃക്ക ; അതിൽ നിന്നും വലിച്ചു പുറത്തിട്ട രക്തം ശുദ്ധീകരിക്കുന്ന കുഴൽ. അതിനകത്തും പുറത്തും സഞ്ചരിക്കുന്ന ലവണ കണങ്ങളും ,ജല തന്മാത്രകളും. സുവ്യക്തം .സുന്ദരം.ലളിതം.

"മോനെ എനിക്കും ഇപ്പോഴൊരു പ്രതീക്ഷ ഒക്കെ തോന്നുന്നു സത്യസന്ധമായി തന്നെ എനിക്ക് പരീക്ഷ പാസാവാൻ യോഗമുണ്ട്.  തുണ്ടൊന്നും വേണ്ട്രാ".

പകച്ചു കൊണ്ട് ഞാൻ മൂപ്പരുടെ തോളിൽ കൈ തട്ടി ചോദിച്ച് പോയി " ഏവ്ടേർന്നു ഭായി ഇത്രയും കാലം? ഒരു ജാതി സംഭവം തന്നെ!"

വീണ്ടും ഏങ്ങി ചിരി.

അങ്ങനെ പല പല ചിത്രങ്ങളും ആ മേശപ്പുറത്ത് വിടർന്നു വീണു.

വലിയുന്ന പേശികൾ; തരങ്കൾ പായുന്ന ഞരമ്പുകൾ, രക്ത കോശങ്ങൾ, ശ്വാസകോശത്തിൻറെ ഉള്ളറകൾ.

മണി ഒമ്പതു, കഴിഞ്ഞു, പത്ത് കഴിഞ്ഞു, പതിനൊന്ന് കഴിഞ്ഞു, പന്ത്രണ്ട് കഴിഞ്ഞു.

ഉറങ്ങിയില്ലെങ്കിൽ ആ  രാത്രി ഒരിക്കലും തീരില്ലെന്ന ഭ്രാന്തമായ ഒരു വിശ്വാസത്തിൽ  ഞാനും ഔസേപ്പച്ചനും ആ പുസ്തകത്തിലൂടെ നിർത്താതെ ഓടി.

പന്ത്രണ്ടര ആയപ്പോ ഔസേപ്പച്ചനു വലിക്കണമെന്നായി. ഉറങ്ങുന്നതിനു മുമ്പേ മിൽമ പാൽ കുടിക്കുന്ന ശീലം എനിക്കും ഉണ്ടായിരുന്നു.

രണ്ടു പേരും മെഡിക്കൽ കോളേജ് കവലയിലേക്ക് വിട്ടു. ആ നടത്തത്തിൽ ഔസേപ്പച്ചൻ തൻറെ കഥയുടെ ബാക്കി പറഞ്ഞു തന്നു.

പാരലൽ കോളേജിൽ പഠിപ്പിച്ച് ഒരു ലോക്കൽ മാസികയ്ക്ക് വേണ്ടി ചിത്രങ്ങൾ വരച്ചു കൊടുത്ത് വീണ്ടും ആ നാട്ടിലെ കണ്ണിലുണ്ണി ആയി മാറിയ കാലം.

കല്ല്യാണ ബ്രോക്കർ കൂടി ആയ കുര്യമ്മാമൻ ഒരു പണി ഒപ്പിച്ചു.

പയ്യൻ ഡോക്ടറാവാൻ പഠിക്കുവാണ്.  അപ്പൻ വേറേ പോയ സമയത്ത് അമ്മച്ചിയെ നോക്കാൻ  ഒരു കൊല്ലത്തേക്ക് ലീവെടുത്ത് നാട്ടിൽ വന്നതാണ്.  അടുത്ത ജനുവരിയിൽ കോഴ്സിനു തിരിച്ചു കയറും.ഇപ്പൊ പാരലൽ കോളേജിൽ പോകുന്നത് നോക്കണ്ട. പുളിങ്കൊമ്പാണ്. കണ്ണടച്ചാൽ വേറെ വല്ല അപ്പൻമാരും അവരുടെ പെൺ കുട്ടികൾക്ക് വേണ്ടി കൊത്തിക്കൊണ്ടു പോവും. 

കുര്യമ്മാമ ഈ ബഡായി പറഞ്ഞ് പറഞ്ഞ് നാടുമുഴുവൻ വാർത്ത ആക്കി. ചില അപ്പൻമാരോടു വിലപേശുകയും ചെയ്തു.

തൻറെ മനസ്സിലുള്ളതൊന്നും പരസ്യമായി വിളമ്പെണ്ടാന്ന് കുര്യമ്മാമയും അമ്മച്ചിയും ഔസേപ്പച്ചനെ പറഞ്ഞ് മനസ്സിലാക്കി. ഒരു വിധം കുടുംബത്തിന് കരകേറാൻ കിട്ടിയ അവസരമാണ്. നീ ആയിട്ട് കലക്കരുത്. 

അങ്ങനെ കുറ്റബോധത്തോടെ ലീനയെ കല്യാണം കഴിച്ചു. വഴിയെ എല്ലാം പറഞ്ഞു ശരിപ്പെടുത്താമെന്ന് കണക്ക് കൂട്ടി.

ഒരു മൂന്ന് മാസം കഴിഞ്ഞപ്പോ അവളോട് കാര്യം പറഞ്ഞു.

പ്രതീക്ഷക്കു വിപരീതമായി ലീന  ഉടനടി പൊട്ടിത്തെറിച്ചില്ല.

അപ്പോഴേക്കും അവര് സ്നേഹിച്ചും കലഹിച്ചും കാമിച്ചും  ഒരു കുരുക്കിൽ പെട്ടു പോയിരുന്നു.

പക്ഷേ പതിയെ പതിയെ കലഹങ്ങൾക്കിടയിൽ ഔസേപ്പച്ചനും കുര്യമ്മാമയും തൻറെ അപ്പനെ പറഞ്ഞു പറ്റിച്ച് സ്ത്രീധനക്കാശ് അടിച്ചു മാറ്റിയ കാര്യം ലീന കൊണ്ടുവരാൻ തുടങ്ങി. സ്നേഹിക്കുന്ന നേരങ്ങളിൽ "ഇച്ചായാ കോഴ്സിനു തിരിച്ചു കയറാൻ നോക്കിക്കൂടെ "എന്ന് മയത്തിൽ പറയാനും തുടങ്ങി. 

വിവരമറിഞ്ഞ അവളുടെ അപ്പനും ചൊറി തുടങ്ങി.

പ്രത്യേക പുരോഗതി ഒന്നും ഇല്ലാതെ സ്നേഹിച്ചും, കലഹച്ചും, കാമിച്ചും ,  പത്ത് വർഷം കഴിഞ്ഞു.

" ഹോ വിവാഹം എന്നു പറഞ്ഞാ ഒരു വല്ലാത്ത  കുരുക്കാണ് മോനേ" ഏങ്ങി ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ഔസേപ്പച്ചൻ എന്നോട് ഉപദേശിച്ചു.

അതിനിടെ ആ കുരുക്ക് മുറുക്കും വിധം രണ്ട് പെൺകുട്ടികളും ഉണ്ടായി.

പിന്നെ അവരും ചൊറിയാൻ കൂടിയത്രേ. 

"അപ്പാ പ്ളീസപ്പാ, അപ്പനു ഡോക്ടറായി കൂടെ അപ്പാ..."

" എന്റെ പൊന്നേ എനിക്ക് ഇരിക്കപൊറുതി ഇല്ലാണ്ടായി".

"ഒരു അഞ്ച് വർഷം മുമ്പ് ഞാനും അമ്മായി അപ്പനും യൂണിവേഴ്സിറ്റിയും മെഡിക്കൽ കോളേജും കയറി ഇറങ്ങി. കേരളത്തിലാകെ എന്നെ പോലെ പതിനാറ് മാനസാന്തരപ്പെട്ട പ്രേതങ്ങൾ  ഉണ്ടെന്ന് മനസ്സിലായി. നമ്മളെല്ലാവരും കൂടി ഒരു വക്കീലിനെ കണ്ടു.

കേസും കോടതിയും ആയി അവസാനം നമ്മുക്ക് ഒരു 'മേഴ്സി ചാൻസ് ' തരാൻ കോടതി ഉത്തരവായി."

ആ മാനസാന്തരപ്പെട്ട പ്രേതങ്ങൾക്ക് എല്ലാം  കൂടി അവരവരുടെ തീയറി പരീക്ഷ എഴുതാൻ കോഴിക്കോട് ഒറ്റ ദിവസം,  ഒറ്റ സെൻറർ. 

അതിലൊരാളെ ഒരു രാത്രികൊണ്ട് പഠിപ്പിച്ചു പാസാക്കാനുള്ള ജോലി എനിക്കും.

നമ്പേലിയും അമ്മാവനും എന്നെ എന്തിനാണ് ഏൽപ്പിച്ചത് എന്നെനിക്ക് മനസ്സിലായില്ല. 

നമ്മടെ ബാച്ച് ആ ഇടെ ഫസ്റ്റ് ഇയർ പരീക്ഷ പാസായതുകൊണ്ടാവാം.

"മോൻ പഠിപ്പിക്കാൻ ഉഷാറാണെന്ന് എല്ലാരും പറഞ്ഞു" എന്ന് ഔസപ്പച്ചൻ പറഞ്ഞത് എന്നെ സോപ്പിടാനുള്ള കളവായിട്ട് തോന്നി.

പാലു കുടിയും സിഗരറ്റു വലിയും കഴിഞ്ഞ് നമ്മൾ വീണ്ടും ഹോസ്റ്റലിൽ എത്തി.

പിന്നെയും നാലഞ്ച് അവയവങ്ങളുടെ പ്രവർത്തനം കൂടി ഓടിച്ച് പഠിച്ചു.

ഒടുക്കം ഉറങ്ങാൻ കിടന്നപ്പോൾ  രണ്ടര.

ഔസേപ്പച്ചന് എൻറെ കട്ടിൽ കൊടുത്തു. 

ഞാൻ താഴെ കമ്പിളി വിരിച്ച് കിടന്നു.

മെഡിക്കൽ ‍കോളേജ് മെൻസ് ഹോസ്റ്റലിനു കവാടങ്ങളോ പൂട്ടുകളോ ഇല്ല.

ആർക്കും എപ്പോ വേണമെങ്കിലും കയറാം ഇറങ്ങാം. ഉറക്കമില്ലാത്ത സത്രം.

സമയം അത്ര വൈകിയിട്ടും എനിക്ക് നന്നായി ഉറങ്ങാനായില്ല. 

 എനിക്ക് സുപരിചിതമായ ഒരു പശ്ചാത്തല സംഗീതം ഉണ്ടായിരുന്നു ആ ഹോസ്റ്റലിന്.

ചിലപ്പോ ബൈക്കുകൾ ഇടുങ്ങിയ വരാന്തയിലൂടെ ഇരമ്പുന്ന മരണക്കിണർ ശബ്ദം, ചിലപ്പോ പട്ടികൾ ഏറു കൊണ്ടു മോങ്ങുന്ന ശബ്ദം ,ചിലപ്പോ രാത്രി ഉറക്കം പതിവില്ലാത്ത നോക്റ്റേണൽ ബോയ്സ് എന്ന് ഞങ്ങൾ വിളിച്ചിരുന്ന രാത്രീഞ്ചരൻ മാരുടെ കൂക്കി വിളിയും ബഹളങ്ങളും. 

നോക്റ്റേണൽ ബോയ്സ്  പരീക്ഷ എഴുതാനായി ഔസേപ്പച്ചൻമാരായി വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം തിരിച്ചു വരുമോ?

ഇതൊന്നുമല്ല എൻറെ ഉറക്കം പോവാൻ കാരണം.

രാവിലെ ആയോ , ഔസേപ്പച്ചൻ ഉണർന്നോ എന്നായിരുന്നു ആവലാതി.

അയാൾക്ക് പഠിപ്പിച്ചു കൊടുക്കാത്ത അനേകം ഭാഗങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു .

അയാൾ തോൽക്കാനാണ് കൂടുതൽ സാധ്യത. 

പക്ഷേ അയാൾ വരച്ചിട്ട ചിത്രങ്ങൾക്ക് ഒരു പ്രത്യേക മാന്ത്രിക ശക്തി ഉള്ളതു പോലെ.

ഒരു ചോദ്യത്തിൻറെ ഉത്തരം വിവരിക്കുന്നതിനുപരി അതു വരച്ച വ്യക്തിയെക്കുറിച്ച് പലതും പറയാൻ വെമ്പുന്ന  ചിത്രങ്ങൾ.

അല്ല അയാള് പാസാവനാണ് കൂടുതൽ സാധ്യത. 

പക്ഷേ പരീക്ഷപ്പേടി കാരണം വീണ്ടും ഒളിച്ചോടാനും സാധ്യത ഉണ്ട്.

കണ്ണു തുറന്ന് നോക്കുമ്പോഴെല്ലാം ആ മനുഷ്യൻ കൂർഖം വലിച്ച് ഉറങ്ങുന്നു.

ചിലപ്പോൾ സ്വപ്നം കണ്ട് ഏങ്ങി ചിരിക്കുന്നു. 

ചിലപ്പോ പിച്ചും പെയ്യും പറയുന്നു ." ആ ആ ആ ഓക്കെ ഡോക്ടറാവാ ഡോക്ടറററ......"

പിന്നെ ഏതോ നേരത്ത് ഞാനും ഗാഢമായ ഒരു ഉറക്കത്തിൽ വീണുപോയി. 

കണ്ണ് തുറന്നപ്പോ പകൽ വെളിച്ചം . ഡോർമിറ്ററിയിൽ രാവിലെ കോളേജിൽ പോവാനുള്ള തിരക്കിൻറെ ശബ്ദം . പേടിയോടെ ചാടി എഴുന്നേറ്റു.

ഓസേപ്പച്ചൻ ദാ അപ്പഴും സുഖമായി ഉറക്കം തന്നെ.

ടൈം പീസിൽ നോക്കിയപ്പോ 8.40!! 

ഭഗവാനേ!!

ചവിട്ടി വിളിക്കാനുള്ള അടുപ്പം ഇല്ല . അതു കൊണ്ടു തട്ടി വിളിച്ചു " ചേട്ടാ എഴുന്നേറ്റു റെഡി ആവ് പരീക്ഷക്ക് ലേറ്റായി!!".

ഇതു കേട്ട് ഔസേപച്ചൻ പിറുപിറുത്തു. " എനിക്ക് വയ്യ ചെറുക്കാ.  പരീക്ഷയും കോപ്പും. ഞാനൊന്നും പാസാവാൻ പോന്നില്ല"

എൻറെ സമനില തെറ്റി. കാലു മുതൽ തല വരെ കലി പെരുത്ത് കയറി.

"എടാ മൈ... കിളവാ.  മനുഷ്യന് ദയ തോന്നി രാത്രി ഉറക്കമിളച്ച് പഠിപ്പിച്ചിട്ട് ഇപ്പൊ വയ്യാന്നാ..എണീച്ചു പോടാ ഡാഷേ..." അലറി കൊണ്ടു ഞാൻ പുതപ്പ് പിടിച്ച് വലിച്ചു.

ഡോർമിറ്ററിയിലെ ഇരുമ്പ് കട്ടിലുകൾ വിറവിറച്ചു.

അയാള് കുടഞ്ഞെഴുന്നേറ്റു. " സോറി കുട്ടാ ഞാനുറക്കത്തായിരുന്നു. അറിയാണ്ട് പറഞ്ഞു പോയതാ" 

5 മിനുട്ട് കൊണ്ട് പല്ല തേച്ചു. ഞാൻ ഓടി ചെന്ന് മെസ്സിൽ നിന്ന് ഒരു മൈസുർ പഴവും ഒരു ഗ്ലാസ്സ് ചായയും കൊണ്ടു കൊടുത്തു. മാറിയിടാൻ എൻറെ ഷർട്ട് കൊടുത്തു. അയാളുടെ സഞ്ചി അപ്പുറത്തെ ഹോസ്റ്റലിൽ നമ്പേലിയുടെ മുറിയിലായിരുന്നു. അതൊന്നും എടുക്കാൻ നേരമില്ല.  ഭാഗ്യത്തിന് ഹാൾ ടിക്കറ്റ് പാൻറിനറെ പോക്കറ്റിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.

ഉറ്റ സുഹൃത്തിൻറെ കൈനറ്റിക്ക് ഹോണ്ടയിൽ കയറ്റി മൂപ്പരെ പരീക്ഷ ഹാളിൻറെ അടുത്ത് ഇറക്കി. 

അവിടെ പരീക്ഷക്ക് കേറാനിരിക്കുന്ന ബാക്കി പതിനഞ്ച് പ്രേതങ്ങളേയും ഞാൻ കണ്ടു . പതിനാല് ആൺ പ്രേതങ്ങളും ഒരു പെൺ പ്രേതവും. 

ഔസേപ്പച്ചൻ ഹാളിൽ കയറുന്നതിനു മുമ്പ് എനിക്ക് അടുത്ത പേടി.

"പേന ഉണ്ടോ..?." ഞാൻ വിളിച്ചു ചോദിച്ചു.

അയാൾ ഷർട്ടിൻറെ പോക്കറ്റിൽ കൈയിട്ട് നീലയും ചുവപ്പും പേനകാണിച്ച് 

തികഞ്ഞ ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ പറഞ്ഞു "ഒറപ്പല്ലേ!"

എന്നിട്ട് ഏങ്ങി ഏങ്ങി ചിരിച്ചു ഹാളിലേക്ക് നടന്നു കയറി. 

തല ഉയർത്തി,  സന്തോഷത്തോടെ ഒരു നിഷ്കളങ്കനായ ഫസ്റ്റ് ഇയർ വിദ്യാർത്ഥിയുടെ ചുറു ചുറുക്കോടെ. 

എനിക്ക്  സുബ്രഹ്മണ്യൻ സാറിന്റെ സർജറി വാർഡിലായിരുന്നു പോസ്റ്റിങ്ങ്. 

പക്ഷേ മനസ്സിൽ ഒരു വല്ലായ്മ. 

ഔസേപ്പച്ചൻ എന്തോ പണി ഒപ്പിക്കും എന്നൊരു തോന്നൽ. വാർഡിൽ സംസാരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന അറ്റൻറർമാരുടെയും സിസ്റ്റർമാരുടെയും ശബ്ദങ്ങളിലേക്ക് ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ചു. 

12 മണിയായപ്പോൾ കേൾക്കരുതെ എന്ന് വിചാരിച്ച ആ വാർത്ത വാർഡിലും എത്തി.

മൂന്നാം നിലയിലുള്ള പരീക്ഷാ ഹാളിൽ നിന്നും ആരോ താഴേക്ക് ചാടിയത്രേ. 

ആ നിമിഷം ഞാൻ ഒരു  താക്കോൽ  പാവ ആയി മാറി; സുബ്രഹ്മണ്യൻ  സാറിനെയും,  സർജറിയിലെ സിസ്റ്റർമാരെയും അവഗണിച്ച് വാർഡിൽ നിന്ന് ഒഴുകി പുറത്തെത്തി. വരാന്ത രോഗികളെയും,  പൊതിച്ചോറ്  തുറക്കുന്ന ബന്ധുകളെയും കാണാതെ ഒഴുകി ഒഴുകി ക്യാഷ്വാലിറ്റിലേക്ക്.

വടകര, കൊയിലാണ്ടി,കോഴിക്കോട്, മലപ്പുറം ഭാഷയിലുള്ള ആകുലതയുടെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ മങ്ക്ളീഷ് മെഡിക്കൽ  പദങ്ങളുടെ ഒരുതരം സംഗീതം നിർത്താതെ മുഴങ്ങുന്ന ക്യാഷ്വാലിറ്റി.  

മൂക്കൊലിപ്പുകാരനും റോഡപകടത്തിൽ കാല് നഷ്ട്ടപ്പെട്ടവനും, ഹൃദയ സ്തംഭനം വന്നവളും ഗ്യാസ് രോഗിയും എല്ലാവരും അധികാരത്തോടെ ഒരുപോലെ ചികിത്സക്ക് കയറിച്ചെല്ലുന്ന ആതുരാലയം. 

ചോരയും വിയർപ്പും ഫിനോയിലും കലർന്ന പരിചിതമായ മണം.

ഒരു ചുമരിനോട് ചേർന്ന് ഒരു ട്രോളിക്ക് ചുറ്റും  നില്ക്കുന്ന നിശ്ചലമായ ആൾക്കൂട്ടം. 

ആളുകൾ മൃതശരീരം കണ്ടു തരിച്ചു നിൽക്കുന്ന ആ ചിത്രം അവിടെ സാധാരണ ആയിരുന്നു.

ഞാൻ അന്വേഷിച്ച് ചെന്ന കാഴ്ച്ച അതു തന്നെ എന്നുറപ്പിച്ചു. 

"ബ്രോട്ട് ഡെഡ് ആയിരുന്നു" ആരോ പറഞ്ഞത് കേട്ടു. 

ആൾക്കൂട്ടത്തിൻറ്റെ ഇടയിൽ കൂടി ഔസേപ്പച്ചൻറെ ശരീരം കാണാൻ ഞാൻ ശ്രമിച്ചു.

പൊട്ടി തകർന്ന മുടിയില്ലാത്ത തലയോട്ടിയുടെ ഇടയിലൂടെ തള്ളി നിൽക്കുന്ന തലച്ചോറിൻറെ ഭാഗം കണ്ട് ഉടനടി ഞാൻ കണ്ണടച്ചു. 

പിറകിൽ നിന്ന് ആരോ എന്റ്റെ തോളത്ത് കൈ വച്ചു. 

നീട്ടിയ നഘം തോളത്ത് തട്ടിയപോലെ തോന്നി.

ഞാൻ കണ്ണ് തുറന്ന് പുറകോട്ട് നോക്കി. ഒരു പ്രേതത്തിനെ കണ്ടപോലെ ഞാൻ നടുങ്ങി. 

"അത് ഞാൻ അല്ലടാ കുട്ടാ. കാസർക്കോട്കാരൻ സലാം ആണ്. തിരുവനന്തപുരം പഠിച്ചതാ. കഴിഞ്ഞ കൊല്ലം കോടതിയിൽ വെച്ച് കണ്ടിട്ടുണ്ട്" 

എന്ന് പറഞ്ഞ് ഔസേപ്പച്ചൻ കറപിടിച്ച മുഴുവൻ പല്ലും കാണിച്ച് ചിരിക്കുന്നു. 

"ഞാൻ അത് ഒരിക്കലും ചെയ്യില്ലടാ, എനിക്ക് രണ്ട് പെൺ മക്കളില്ലേ. "

ഒരു രാത്രികൊണ്ട് ശരീരാവയവങ്ങളിലൂടെ സഞ്ചരിച്ച് സഹോദരങ്ങളായി മാറിയ ഞങ്ങൾ കെട്ടിപ്പിടിച്ചുപോയി.

ഓസേപ്പച്ചൻ കെട്ടിപ്പിടുത്തത്തിൽ നിന്നും മോചിതനായി പുറത്തേക്ക് ഓടി. 

" ഉറപ്പായി പാസാവും,പ്രാക്ടിക്കൽ പരീക്ഷ ഇവിടെ ആണെങ്കൽ കാണാം.. പന്ത്രണ്ട് അരയ്ക്കു ട്രയിനുണ്ട്... പോട്ടടാ മോനെ..."

എന്ന് പറഞ്ഞ് ആ അവതാരം ആൾക്കൂട്ടത്തിലേക്ക് മറഞ്ഞു.

പിന്നെ ഞാൻ ഔസേപ്പച്ചനെ ഒരിക്കലും കണ്ടിട്ടില്ല. 

മൊബൈൽ ഫോണും വാട്സപ്പും ഇല്ലാത്ത കാലമായിരുന്നു.

ഇടക്കിടെ നമ്പേലിയേയും അമ്മാവനെയും കാണുമ്പോ ഞാൻ ചോദിക്കുമായിരുന്നു.

അവർക്കും ഒരു വിവരവും ഇല്ല.

ഹോസ്റ്റലിലെ ഫോൺ അടിക്കുമ്പോൾ ഔസേപ്പച്ചൻ എന്നെ വിളിക്കുന്നതായിരുക്കുമോ എന്ന് ചെവി കൂർപ്പിക്കും.

മെഡിക്കൽ കോളേജിലെ കണ്ണെത്താത്ത നീളമുള്ള വഴികളിൽ ദൂരെ നടന്നു വരുന്ന താടിക്കാരും കഷണ്ടി തലയൻമാരും ഔസേപ്പച്ചനാവണേ എന്ന് പ്രതീക്ഷിക്കും.

ഔസേപ്പച്ചൻ വരച്ചു പഠിച്ച ചിത്രങ്ങൾ ഞാൻ വല്ലപ്പോഴും എടുത്തു നോക്കും.

ഹൃദയവും ഞരമ്പുകളും ശ്വാസകോശവും ഒരു പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ മിടിക്കുന്ന പോലെ "പാസാവാനാണ് സാധ്യത ".

- ഡോ. നിഖിൽ സുദർശൻ. All rights reserved. 

 

Homosapiens - the guardian of all species

Ok , homosapiens have successfully gunned down Marius the giraffe in Copenhagen, not too long after a cattle lifesaving intervention by controlling the number of badgers in the UK. Hurray the earth is a step closer to becoming perfect !! Thanks mother nature for giving the cleverest brain , opposing fingers and bipedal posture all to the same animal!

My AAP paranoia

The past month of watching Arvind Kejriwal's government perform in  Delhi was as excruciatingly nerve racking as watching India play against Australia in a one day cricket match. Each day has been watched, analysed and reported by media and the masses with so much intensity as if we were watching a nailbiting last over;as if it was our first government post liberation from some monstreous dark forces. But why? Why does a commoner like you and me not even remember which other states elected new governments along with Delhi, let alone remember the names of the new chief ministers.

What was the root psychology behind our intense interest over Delhi?
The most appropriate answer for this question ,I believe is "our hope". The victory of AAP provided legitimacy to our uneasiness about the existing system.  It reassured us that it was perfectly fine to start questioning the corrupt oppressors. It gave us the power to openly warn the beneficiaries of a lawless system that they will be challenged and thrown out of power. It has to be analysed as to who are we members, overt and covert supporters of AAP really? We were just a happy bunch of commoners who had resigned to the thinking that nothing was going to change in India, who were suddenly given a shot of adrenaline to change India and to dream about a fair country.

So , very clearly I am paranoid about what will happen to India if AAP fails. If AAP fails ,the hopelessness that India will never get rid of corruption and lawlessness will multiply a million fold. It will empower the corrupt many many times. The arrogant political lords will consider common man to be weaker than the broom that symbolised him. The aam aadmi  will be crushed beyond recognition. Aam aadmi for this matter shockingly is not just the registered members of the AAP but you me and our next door neighbour;we will all once and for ever lose our say in Indian politics and submit ourselves irreversibly to the special few.
We will need to therefore think intensely as to who fails when AAP fails. We will need to think what did we genuinely within our minds support when we supported and wished for the AAP -it wasnt just Kejriwal's wagonR or his shabby muffler or his dharnas; it was just our own righteous optimism for change.
When we intensely undermine and criticise the AAP government for even the smallest of issues, for not changing Delhi over in a month's time ,should we actually pause and reflect if we are deliberately going into a self destruct mode.
When we return to watch the next overs, it may perhaps be prudent to think if we have been mistakingly failing to recognise the home side and booing them excessively forgetting time and again that "they"  are actually "us"!